تبليغاتX
خبرها و خاطره ها
خبرها و خاطره ها
تقدیم به او که خود می داند کیست!

       تورفتی در نگاه من شفق زد      

  وشب سیلی به رخسار فلق زد

       دریغا دست بی رحم جدایی      

 کتاب آشنایی را ورق زد

 تورا گفتم که ای آلوده درد

چرا گلبرگ رخسارت شده زرد؟

به من گفتی که اندوه جدایی

نمی دانی به روز من چه آورد...

 

                                                                   مریم

|+|

سهراب سپهری

                      

سرگذشت

می خروشد دریا
 هیچ کس نیست به ساحل پیدا
لکه ای نیست به دریا تاریک
 که شود قایق
 اگر اید نزدیک
مانده بر ساحل
 قایقی ریخته شب بر سر او
پیکرش را ز رهی ناروشن
 برده درتلخی ادرک فرو
هیچ کس نیست که اید از راه
و به آب افکندش
و در این وقت که هر کوهه ی آب
حرف با گوش نهان می زندش
موجی آشفته فرا می رسد
از راه که گوید با ما
قصه یک شب طوفانی را
 رفته بود آن شب ماهی گیر
تا بگیرد از آب
آنچه پیوندی داشت
با خیالی درخواب
صبح آن شب که به دریا موجی
 تن نمی کوفت به موجی دیگر
چشم ماهی گیران دید
قایقی را به ره آب که داشت
 بر لب از حادثه تلخ شب پیش خبر
پس کشاندند سوی ساحل خواب آلودش
به همان جای که هست
 در همین لحظه غمنک به جا
 و به نزدیکی او
 می خروشد دریا
 وز ره دور فرا میرسد آن موج که می گوید باز
 از شبی طوفانی
 داستانی نه دراز

 

آمنه و فضّه سادات

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در شنبه 1387/12/03 ساعت 14:43 |

ناگهان چه زود دیر می شود...

چهره ماندگار...

 

دیری است از خود، از خدا، از خلق دورم

با این همه در عین بی تابی صبورم

 

پیچیده در شاخ درختان، چون گوزنی

سرشاخه های پیچ در پیچ غرورم

 

هر سوی سرگردان و حیران در هوایت

نیلوفرانه پیچکی بی تاب نورم

 

بادا بیفتد سایۀ برگی به پایت

باری، به روزی روزگاری از عبورم

 

از روی یکرنگی، شب و روزم یکی شد

همرنگ بختم تیره رختِ سوگ و سورم

 

خط می خورد در دفتر ایام، نامم

فرقی ندارد بی تو غیبت یا حضورم

 

در حسرت پرواز با مرغابیانم

چون سنگ پشتی پیر در لاکم صبورم

 

آخر دلم با سربلندی می گذارد

سنگ تمام عشق را بر خاک گورم

(قیصر امین پور)

                                                                                              فضه سادات
|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در شنبه 1387/08/25 ساعت 15:44 |

عشقبازی

                   <br/><a href="http://i34.tinypic.com/wch0fm.jpg" target="_blank">View Raw Image</a>

       عشقبازی به همین آسانی است...

که گلی با چشمی

بلبلی با گوشی

رنگ زیبای خزان با روحی

نیش زنبور عسل با نوشی

کار همواره باران، با دشت

 برف با قله کوه

رود با ریشه ی بید

باد با شاخه برگ

ابر عابر با ماه

چشمه ای با آهو، برکه ای با مهتاب

و نسیمی با زلف

دو کبوتر باهم

وشب و روز طبیعت با ما

       عشقبازی به همین آسانی است...

دست آرام و نوازش بخشی بر روی سری

پرسشی از اشکی

و چراغ شب یلدای کسی با شمعی و مسیحای کسی یا جمعی

عشقبازی به همین آسانی است...

که دلی را بخری

بفروشی مِهری

شادمانی را حراج کنی

رنج ها را تخفیف دهی

مهربانی را ارزانی عالم بکنی

و بپیچی همه را لای حریر احساس

گره ی عشق به آنها بزنی

مشتری هایت را با خود ببری تا لبخند

عشقبازی به همین آسانی است...

سبقت از هم به سلامی در اول صبح

نمک خنده بر چهره، در لحظه کار

و خدا حافظی شادی در آخر روز

و نگهداری یک خاطره خوش تا فردا

و رکوعی و سجودی با نیت شکر...

عشق بازی به همین آسانی است...
عشق بازی به همین آسانی است...
                                                                                     
                                                                                             مریم
 
|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در یکشنبه 1387/05/20 ساعت 20:50 |

مبعث حضرت رسول اکرم(ص)

مبعث

روزگاری بود ميوه اش فتنه، خوراکش مردار، زندگی اش آلوده، سايه های ترس شانه های بردگان را می لرزاند. تازيانه ستم، عاطفه را از چهره ها می سترد. تاريکی، در اعماق تن انسان زوزه می کشيد و دخترکان بی گناه، در خاک سرد زنده به گور می شدند. و در اين هنگام بود که محمد (ص) بر چکاد کوه نور ايستاد و زمين در زير پاهای او استوار گرديد.

ستاره ای بدرخشيد و ماه مجلس شد        

               دل رميده ما را انيس و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت       

                  بغمزه مسئله آموز صد مدرس شد

ببوی او دل بيمار عاشقان چو صبا     

                 فدای عارض نسرين و چشم نرگس شد

بصدر مصطبه ام می نشاند اکنون دوست 

               گدای شهر نگه کن که مير مجلس شد

طربسرای محبت کنون شود معمور 

                     که طاق ابروی يار منش مهندس شد

لب از ترشح می پاک کن برای خدا 

                     که خاطرم به هزاران گنه موشوش شد

کرشمه تو شرابی به عارفان پيمود       

                    که علم بی خبر افتاد و عقل بی حس شد

چو زر عزيز وجودست شعر من آری   

                        قبول دولتيان کيميای اين مس شد

خيال آب خضر بست و جام کيخسرو                    

                        بجرعه نوشی سلطان ابوالفوارس شد

ز راه ميکده ياران عنان بگردانيد    

                       چرا که حافظ از اين راه برفت و مفلس شد

                                                                                التماس دعا   عید مبارک

                                                                                         فضه سادات

منم متقابلا به فاطمه.ا عزیز که تا چند وقت قبل قضیه را کاملا انکار می کرد و نیز شخص بعدی که قراره عروس بشه صمیمانه تبریک می گم.

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در چهارشنبه 1387/05/09 ساعت 13:51 |

بی تو اشکم ز مژگان تر آیو                 بی تو نخل امیدم بی بَر آیو

بی تو در کُنج تنهایی شب و روز             نشینم تا که عمرم بر سر آیو

بابا طاهر

این روزها و شبها مخصوصا لیله الرغائب دعا یادتون نره.مولود

 

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در یکشنبه 1387/04/16 ساعت 11:42 |

 

به نام او

 

شاید آنروز که سهراب نوشت:

(تا شقایق هست،زندگی باید کرد)

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت.

باید اینطور نوشت:

هر گلی هم باشد،چه شقایق،چه گل پیچک و یاس،

تا نیاید مهدی،زندگی دشوار است...

 

 سمیرا

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در جمعه 1387/03/24 ساعت 8:42 |

همچون نيلوفري در آب !

حضرت علي (ع) مي فرمايد :

« من عاشق  زندگی ام و بيزار از دنيا ! »

از ايشان پرسيدند : مگر بين زندگی و
دنيا چه فرقی است ؟ فرمود :

« دنيا  حركت بر بستر خور و خواب و خشم و
شهوت است و زندگی ، نگريستن در
چشم كودك يتيمی است كه از پس
پرده ی شوق تو را مي نگرد »

زندگی را به تمامی زندگی كن ،
در دنيا زندگی كن بي آنكه جزئی
از آن باشی . همچون نيلوفری باش
در آب ، زندگی در آب بدون تماس
با آب ! زندگی به موسيقی نزديكتر
است تا به رياضيات ... رياضيات
وابسته به ذهن اند و زندگی در
ضربان قلبت ابراز وجود مي كند !
نمي توانيم گذشته را تغيير
بدهيم ، تنها بايد خاطرات
شيرين را به ياد سپاريم و لغزش
های گذشته را توشه ی راه خرد
سازيم ، نمي توانيم آينده را
پيش بيني كنيم ، تنها بايد
اميدوار باشيم و خواهان هر
آنچه كه نكوست و باور كنيم كه
چنين خواهد شد . اگر بتوانيم از
شكستن يك دل جلوگيری كنيم ،
زندگيمان بيهوده نخواهد بود
... اگر بتوانيم يك زندگی را از
درد تهی و يا رنجی را فرو
نشانيم ، اگر بتوانيم پرنده ی
مجروحی را كمك كنيم تا دوباره
به لانه بازگردد ، زندگيمان
بيهوده نخواهدبود .

زندگی يك سفر است و تو آن
مسافری باش كه در هر گامش ،
ترنم خوش لحظه ها جاريست ...  با
دم زدن در هوای گذشته و نگراني
فرداهای نيامده ، زندگي را
مگذار كه از لابلاي انگشتانت
فرو لغزد و آسان هدر رود .
روياهايت را فرو مگذار كه بی
آنان زندگانی را اميدی نيست و
بي اميد ، زندگانی را آهنگی
نيست . زندگي سخت ساده است ! خطر
كن ، وارد بازی شو ، چه چيزی از
دست مي دهی ؟ با دستهای تهی آمده
ايم و با دستهای تهی خواهيم
رفت ، نه ! چيزی نيست كه از دست
بدهيم ، پس هر لحظه را به گونه
ای زندگی كن كه گويی واپسين
لحظه است ، و كسی چه ميداند ؟
شايد آخرين لحظه باشد ...

 

مرضیه

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در پنجشنبه 1387/03/23 ساعت 12:41 |

اشعار امام روح الله

 

رحلت جانگداز امام عزیزمان  را به همه عاشقان ایشان تسلیت می گویم.

و به همین مناسبت شعری از ایشان را تقدیمتان می کنم.

محفل دلسوختگان

عاشقم، عاشق و جز وصل تو درمانش نيست            كــــــيست كايـــن آتش افــروخته در جانش نيست؟

جـــــز تو در محفل دلسوختگان، ذكــرى نيست            ايـــــــن حديثـــى‏است كه آغازش و پايانش نيست

راز دل را نتــــــــوان پيش كسى بـــــــاز نمــود             جــــــز بــرِ دوست، كه خود حاضر و پنهانش نيست

بـــــا كــــــــــه گويم كه بجز دوست نبيند هرگز             آنكــــــه انديشــــــه و ديــــــدار به فرمانش نيست

گــــــــوشه چشــــم‏گشـا، بر منِ مسكين بنگر             نـــــاز كن نـــــــــــاز، كه اين باديه سامانش نيست

ســــر خُمـــــ بـــــاز كن و ساغـــــر لبـــريزم ده             كه بجـــــــز تــــــــــــو، سر پيمانه و پيمانش نيست

نتــــــوان بست زبـــــــانش ز پــــــــريشان‏گويى             آنكـــــــــــــــه در سينه بجز قلب پريشانش نيست

پــــــاره كــــــــن دفتر و بشكن قلم و دم دربند               كـــه كسى نيست كه سرگشته و حيرانش نيست

                                                                                                 فضه سادات

                                                                                                  التماس دعا

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در سه شنبه 1387/03/14 ساعت 16:36 |

آرزوهای شیرین برای دوستان نازنینم
اول از همه برایت آرزو میکنم که عاشق شوی و اگر هستی کسی هم به تو اینگونه عشق بورزد و اگر چنین نیست تنهاییت کوتاه باشد و پس از تنهاییت نفرت از کسی نیابی...آرزومندم اینگونه پیش نیاید اما اگر پیش آمد بدانی که چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی...

برایت همچنین آرزومندم دوستانی داشته باشی از جمله دوستان بد و ناپایدار ُبرخی نادوست و برخی دوستدار که دست کم یکی در میانشان بی تردید مورد اعتمادت باشند...

وچون زندگی بدین گونه است برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی نه کم نه زیاد درست به اندازه تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهند که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد تا زیاد به خودت غره نشوی...

ونیز آرزومندم مفید فایده واقع شوی نه خیلی غیر ضروری تا در لحظات سخت که دیگر چیزی باقی نمانده است همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرپا نگه دارد...

همچنین برایت آرزومندم که صبور باشی نه با کسانی که کارهای کوچکی میکنند چون این کار ساده ای است  بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند و با همین صبوریت برای دیگران نمونه شوی...

وامیدوارم اگر جوان هستی خیلی به تعجیل رسیده نشوی و اگر رسیده ای به جوان نمائی  اصرار نورزی و اگرپیری تسلیم ناامیدی نشوی چرا که هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد...

امیدوارم سگی رانوازش کنی به پرنده ای دانه بدهی به آواز یک سهره گوش دهی وقتی که آواز سحرگاهی اش را سرمی دهد...چرا که از این طریق زیبایی را لمس خواهی کرد...

امیدوارم دانه ای را هم بر زمین بیفشانی هر چند خرد بوده باشدو با روییدنش همراه شوی تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد...

ونیز آرزومندم پول نیز داشته باشی زیرا در عمل به آن نیاز داری تا سالی یکبار آن را جلوی خود بگذاری و بگویی این مال من است تا روشن شود کدامتان ارباب دیگری است...

و در پایان اگر مرد باشی آرزومندم زن خوبی داشته باشی و اگر زنی شوهر خوبی که اگر فردا خسته باشیدیا پس فردا شادمان باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید...

                                              ویکتو هوگو

                                                   

                                                   مریم

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در شنبه 1387/03/11 ساعت 20:4 |

فاطمیه شعر داغ لاله است

 

فاطمیه قصه گوی رنج هاست                          بهترین تفسیرسوز مرتضی است

فاطمیه شعر داغ لاله است                              قصه زهرای هجده ساله است

فاطمیه آتش افروز دل است                             احتجاجش یک کتاب کامل است

فاطمیه سینه چاک دردهاست                          شاهد نامردی نامردهاست

فاطمیه سوز دل را ساز کرد                              دفتر داغ علی را باز کرد

فاطمیه ماه گل افشردن است                          فتح باب تازیانه خوردن است

فاطمیه قفل غم را شد کلید                              چون که دارد هم شهیده هم شهید

                                                                                                   میرزا عباس مهدوی فرد

                                                                                                        الهام. التماس دعا

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در دوشنبه 1387/02/30 ساعت 20:32 |

همت کن !

 

دردام حادثات زکس یاوری مجوی

 

بگشا گره به همت مشکل گشای خویش

 

سعی طبیب موجب درمان درد نیست

 

از خود طلب دوای دل مبتلای خویش

 

بر عزم خویش تکیه کن ار سالک رهی

 

واماند آنکه تکیه کند بر عصای خویش

 

 

فاطمه.ا

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در چهارشنبه 1387/02/11 ساعت 15:38 |

  بسم الله النور

 

از باغ می برند چراغانی ات کنند

تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

 

پوشانده اند صبح تو را ابر های تار

تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

 

یوسف؛ به این رها شدن از چاه دل مبند

این بار میبرند که زندانی ات کنند

 

ای گل گمان مبر به شب جشن می روی

شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند

 

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست

از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

 

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

شاید بهانه ایست که قربانی ات کنند...

 

التماس دعا

یا علی

سمیرا
|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در یکشنبه 1387/02/08 ساعت 14:2 |

 

در وصف... با خودتون!

 

صبر کن عشق زمینگیر شود، بعد برو

یا دل از دیدن تو سیر شود،بعد برو

 

ای کبوتر به کجا؟ قدر دگر تاب بیار

آسمان پای پرت پیر شود، بعد برو

 

تو اگر کوچ کنی،بغض گلو می شکند

صبر کن گریه به زنجیر شود ،بعد برو

 

خواب دیدی شبی از راه سوارت آمد

باش تا خواب تو تعبیر شود، بعد برو...

 

التماس دعا

یاعلی

سمیرا

 

 

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در دوشنبه 1387/02/02 ساعت 15:59 |

از پایتخت فرهنگ وتمدن ایران زمین به همه دوستان سلام شعر این هفته شهریار خیلی فاز داد آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ بی وفا حالاکه من افتاده ام از پا چرا؟ نوشدارویی وبعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل این زودتر میخواستی حالا چرا؟ نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟ آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند در شگفتم من نمیپاشد زهم دنیا چرا؟

مریم.ض

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در پنجشنبه 1387/01/29 ساعت 12:51 |

 

لیلی، زیر درخت انار

 

لیلی زیر درخت انار نشست .

درخت انار عاشق شد .گل داد ، سرخ سرخ .

گلها انار شد،داغ داغ.هر اناری هزار تا دانه داشت.

دانه ها عاشق بودند،دانه ها توی انار جا نمی شدند.

 دانه ها ترکیدند.انار ترک بر داشت.

خون انار روی دست لیلی چکید.

لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید.مجنون به لیلی اش رسید.

خدا گفت:راز رسیدن فقط همین بود.

کافی است انار دلت ترک بخورد...

 (ع.ن)

 

التماس دعای شدید

یا علی

سمیرا

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در شنبه 1387/01/17 ساعت 23:27 |

سلام

پاسخ هر پرسشی فقط عشق است.

پاسخ هر مشکلی فقط عشق است.

پاسخ همه بیماری ها فقط عشق است.

پاسخ هر دردی فقط عشق است.

عشق همواره تنها پاسخ است زیرا تنها واقعیتی است که وجود دارد.

جرالد جمبالسکی

چند روز سر نزدم چه غوغایی بر پا شده.همتون قاطی کردید ،اصلا یادتون رفته واسه چی اینwebدرست شده،شرم آوره،لطفا از این به بعد دعواهای خانوادگیون رو خصوصی حل کنید چون اینجا یه محل عمومی است و همه میتونن مطالبو بخونن.نمونه اش کارگاه که به قول خودش داشته وبلاگ گردی می کرده (ما هم باور کردیم).این مطالب به اسم 82 حقوق یعنی خانم هایی که هر کدام حداقل22،23 رو دارن.حالا خودت فکر کن چقدر جلوه بدی داره.

بگذریم.........

 راستی فضه جون می تونی مطالبتو قبلا بنویسی و بعد copyوpasteکنی.

                                                                                           مولود

 

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در شنبه 1386/12/25 ساعت 18:18 |

رویا
قاصدک غم دارم...

غم به اندازه سنگینی عالم دارم ...غم من صحراهاست... افق تیره او  ناپیداست...

قاصدک وای به من ...!همه از خویش مرا می رانند...

آسمان نگهم بارانیست..

قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی ...

می گریزم به جهانی که در آن پستی نیست...

می گریزم به جهانی که مرا ناپیداست...

شایدآن نیز فقط یک رویاست...                            مریم

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در چهارشنبه 1386/12/22 ساعت 18:54 |

حیلت رها کن عاشقا ، دیوانه شو دیوانه شو     

                                                        و اندر دل آتش درا ، پروانه شو پروانه شو  

هم خویش را بیگانه کن ، هم خانه را ویرانه کن   

                                                       وانگه بیا با عاشقان ، همخانه شو همخانه شو               

باید که جمله جان شوی ، تا لایق جانان شوی

                                                        گر سوی مستان میروی ، مستانه شو مستانه شو

الهام

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در جمعه 1386/12/10 ساعت 14:40 |

 

دوست...

 

گهگاه واقعه ای می لرزاندت،تکانت می دهد وهر وقت که می لرزی هوشیار می شوی و از جهالت بیرون می آیی ، و این بار هم لرزشی است و تکانی .

 

از آن اول که آدمها خودشان را شناختند محتاج دوست بودند .نمی دانم این یک رفتارفطری است یا نقیض هم بر آن عارض است؛ولی شاید این طور باشد که آدم محتاج است که دوست بدارد و دوست بدارندش ،وشاید هم خوانده باشی که این دوستی می تواند زمینه ی بسیاری از کارها شود.

 

قصه ،قصه ی حب است.وقتی تمام زندگی انسان ، تمام افکار یک انسان  بعد از خدا یک دوست باشد و آن هم دوستی همسنگ تو،قصه، قصه ی فرهاد نیست ،افسانه ی مجنون نیست. قصه ی لرزیدن قلبی و چکیدن اشکی است. قصه،قصه ی غریبی است با یک آ شنا ،میان این همه غریبه ها...

 

این دوستی مثل دوستی خیلی های دیگر نیست که با هر بادی بر باد رود ؛ دوستی ریایی و تظاهر هم نیست؛ دوستی برای دنیا هم نیست ؛

 

                                                دوستی برای خداست

 

                                                                                       بر گرفته از کتاب حرمان هور

                                                                           از دستنو شته های شهید احمد رضا احدی

                                                                                                  ( با تلخیص)

 

التماس دعا

یا علی

سمیرا  
|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در یکشنبه 1386/12/05 ساعت 13:16 |

زندگی
مراد از زنده ماندن ،امتداد خورد و خوابم نیست...

توان دیدن دنیای ره گم کرده، در رنج و عذابم نیست...

هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست...

جهان بیمار و رنجور است،دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست ،اگر دردی ز جانش بر ندارم ناجوانمردیست..

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم،بمانم تا عدالت را بر افروزم...

نمی خواهم بمیرم،ای خدا ،ای آسمان،ای شب...

نمی خواهم ،نمی خواهم،

نمی خواهم ...  مگر زور است...!

 

              مریم

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در جمعه 1386/12/03 ساعت 2:36 |

همواره به خاطر بیاور که در اوجی معین دیگر ابری نیست.اگر آسمان زندگیت ابری است به این دلیل است که روحت آنقدر که باید بالا نرفته است.

                                                              مارک فیشر

می دونم که الان دارید به این جمله فکر می کنید.آره واقعاً قشنگه.(اونم شب کنکور،می دونم که الان بیکارتون فقط منم).

براهمتون آرزوی موفقیت دارم.یه چیز دیگه هم بگم، این از حافظ خودمونه:

                به راحتی نرسید آنکه رنجی نکشید

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در سه شنبه 1386/11/30 ساعت 23:28 |

خدا ای آخرین فریاد
 

خدا ای آخرین فریاد

خدا ای چشمه امید ها

ای پایگاه آرزوهایم

تو آیا سینه ی شوق وامیدم را به خاک یأس می سایی؟

تو آیا شاخه ی بی برگ عمرم را

به روی شعله های مرگ می سوزی ؟

و با این آفتاب خشم بر این سایه می تازی ؟

خدا

بر من مزن رنگ تباهی را

بیا تنها تو با من باش

که من را جز تو

ای پروردگار آسمانها آشنایی نیست.

از آن هنگام

کز این تاروپود آلوده قلبم رخت بر بستی

دلم تار است چشمم بی فروغ افتاده بر هستی

ومن بیگانه هستم

با خودم

با شوق

با هستی.

چه شد از من سفر کردی ؟

چه شد این واحه ی تاریک قلبم را رها کردی ؟

بیا در من بسوز ای آتش هستی

که هستی سخت تاریک است.

خدا

ای آخربن فریاد ! 

بیا

من خواستار شور شبهایم 

بیا

من تشنه ی شوق سحرهایم

سحرهایی که چشمم سخت می جوشید

وقلبم همچنان مرغان وحشی بال و پر می زد

سحرهایی که شوق تو

 مرا از هستی

از این جو جادویی جدا می کرد

مرا در عالم گلها رها می کرد

ومن بودم

تو بودی

 جلوه هایی شاد.  

(علی صفایی)

فاطمه

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در پنجشنبه 1386/11/18 ساعت 15:3 |

 

سلام، امروز سه شنبه است !

 

 

سه شنبه

چرا تلخ و بی حوصله؟

 

سه شنبه

چرا این همه فاصله؟

 

سه شنبه

چه سنگین !چه سر سخت ، فرسخ  به فرسخ!

 

سه شنبه

خدا کوه را آفرید!

 

مرحوم قیصر امین پور

 

 

یهو فکر نکنید  از سر بی مطلبی اینو نوشتما!!!نه بابا!دلم گرفته بود،خواستم بندازمش گردن یکی، از قضا این شعر یادم اومد

خدا رحمت کنه شاعرشو،بعضی شعراش خوب می خورن تو خال!!!و می شن وصف الحال!

راستی، دیگه آخرای محرمه...میگن اگه دوستتو دعا کنی ،معلومه که حقشو ادا می کنی!

پس اگه شبی،نصفه شبی سیمتون وصل شد،حالی بهتون دست داد (تف به ریا!!!) بی زحمت حق ما یادتون نره...

ضمنا از الطاف دوستان در پست های قبلی نها یت تشکر رو دارم انشاالله در فرصت مناسب از خجالتتون در می یام

در پناه حضرت حق، موید باشید

یا علی

سمیرا
|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در سه شنبه 1386/11/16 ساعت 14:22 |

 

قلبم افتاده آن طرف دیوار

 

دیوارهای دنیا بلند است و من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار

مثل بچه بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد.

به امید آنکه شاید در خانه باز شود...

 

گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار

آن طرف، حیاط خانه ی خداست

و آنوقت هی در می زنم و می گویم دلم افتاده توی حیاط شما،می شود

دلم را پس بدهید...

کسی جوابم را نمی دهد

کسی در را برایم باز نمی کند

اما همیشه دستی دلم را می اندازد اینور دیوار؛ همین ... !

اما من این بازی را خیلی دوست دارم و ادامه می دهم

آنقدر دلم راپرتاب می کنم تا خسته شوند و دلم را پس ندهند

تا آن در را باز کنند و بگویند بیا خودت دلت را بردار و برو

و آنوقت من می روم آنجا و دیگر بر نمی گردم ...! 

 

برگرفته از نوشته های عرفان نظر آهاری

 

سمیرا

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در جمعه 1386/11/12 ساعت 15:59 |

خلاصه خوبی ها
 

لبخند تو خلاصه خوبی هاست

لختی بخند خنده گل زیباست

پیشانیت تنفس یک صبح است

صبحی که انتهای شب یلداست

در چشمت از حضور کبوتر ها

هر لحظه مثل صحن حرم غوغاست

رنگین کمان عشق اهورایی

از پشت شیشه دل تو پیداست

فریاد تو تلاطم یک طوفان

آرامشت تلاوت یک دریاست

با ما بدون فاصله صحبت کن

ای آنکه ارتفاع تو دور از ماست

این شعر رو مرحوم قیصر امین پور برای امام خمینی(ره)سروده که بی مناسبت با این ایام نیست. امید که مقبول افتد.

فاطمه.ا

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در جمعه 1386/11/12 ساعت 0:30 |

از مولانا

و اگر بر تو ببندد همه ره ها و گذرها

ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در یکشنبه 1386/11/07 ساعت 23:9 |

امید دیدار
خیال می کردیم همیشه همین است

دیدن و آمدن و رفتن و تکرار وتکرار

اما نمی دانستیم در پس یکی از این رفتن ها

دیگر دیدن وآمدنی نیست.

 

امروز در کنار هم شادمانیم

و فردا از خاطره شادی امروز خوشحال.

ظاهرا رسم دنیا این است که امروز

صادقانه دوست بداریم و آزادانه پرواز کنیم

دور از هر فردایی و فردا بگوییم:

انگار همین دیروز بود...

 

یک خزان دیگر است لحظه سخت جدایی

اینجا است که اشک وامید معنا می یابد

وخاطرات در صفحه ذهنمان

رنگ دیگری می گیرند

یادمان نمی رود این با هم بودن ها را  

وبا هم نفس کشیدن ها

وبا هم خواندن ها را.

 

در قسمتی از طول سفر پرفراز زندگی

یار و یاور هم بودیم

دلمان به یاد هم می تپید

و آواز هم صدایی سر می دادیم

و در آن لحظات رقص قاصدک ها به هنگام باد برایمان بی معنا بود.

 

آری از یاد برده بودیم که ما نیز هر کدام قاصدکی مسافریم

که در یک روز طوفانی هر یک به سویی پرواز می کند  

می رویم ومی رویم تا گوشه ای را پیدا کنیم

وفارغ از همه عالم وهمه کس به آن پناه بریم

واگر نیرویی بود از تقدیر به تقدیر شکایت کنیم

و سرانجام ناامید وبی کس

تنها به امید دیدار زنده بمانیم...

فاطمه.ا

|+| نوشته شده توسط یک همکلاسی در یکشنبه 1386/11/07 ساعت 14:39 |

انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس